Elektrit Domator Z


Elektrit Domator Z - widok z przodu Elektrit Domator Z - widok z tyłu na ściankę
Odbiornik Elektrit Domator Z - widok z przodu Odbiornik Elektrit Domator Z - widok z tyłu na tylną ściankę
Elektrit Domator Z - widok z tyłu na chassis Elektrit Domator Z - widok na chassis z przodu
Odbiornik Elektrit Domator Z - widok z tyłu na chassis Odbiornik Elektrit Domator Z - widok na chassis z przodu
Elektrit Domator Z - widok na chassis z tyłu Elektrit Domator Z - widok na chassis od spodu
Odbiornik Elektrit Domator Z - widok na chassis z tyłu Odbiornik Elektrit Domator Z - widok na chassis od spodu

Opis odbiornika

Domator to najprostszy model odbiornika produkowany przez firmę Elektrit w sezonie 1937/38. Jest to następca modelu Maraton, zbudowany na bardzo podobnym chassis i w niemalże identycznym układzie. Posiada on tylko jeden obwód strojony i umożliwia odbiór stacji na trzech zakresach fal: długich, średnich i krótkich. Odbiornik ten miał być jak najtańszy, przez co zastosowano starszy typ lampy głośnikowej - AL1 w miejsce droższej, nowszej i lepszej AL4, oraz jednopołówkowy prostownik, pomimo zastosowania transformatora z podwójnym uzwojeniem anodowym.

Razem z modelem Patria były to ostatnie modele produkowane w układzie pionowym. Odbiornik zamknięty jest niewielkiej drewnianej skrzynce, wszystkie krawędzie biegnące od przodu do tył↓ radia są zaokrąglone. Całą górną część przedniej ścianki zajmuje maskownica głośnika przedzielona dwoma poziomymi drewnianymi szczebelkami, poniżej, w dolnej części znajduje się duża, lekko pochylona do tyłu szklana skala. Maskownica głośnika i skala są otoczone czarną drewnianą ramką.

Układ elektryczny odbiornika jest bardzo prosty. Sygnał z anteny poprzez dwuobwodowy eliminator podany jest na obwody wejściowe. Eliminator posiada dwa obwody, jeden średnio, drugi długofalowy, tylko odbiorniki sprzedawana na Śląsku były sprzedawane z eliminatorem na dwie stacje średniofalowe - Katowice i Gliwice. Było to spowodowane specyficzną sytuacją występującą w tym rejonie kraju. Sprzężenie z anteną jest indukcyjne dla fal długich i średnich, oraz pojemnościowe dla fal krótkich. Sygnał w.cz. z anteny przechodzi poprzez pięciopozycyjny przełącznik na odczepy cewki antenowej, co pozwala na dobranie pożądanej siły odbioru. W przypadku fal krótkich sygnał podany jest za pomocą niewielkiej pojemności z pominięciem przełącznika regulacji czułości.

Radio posiada detektor reakcyjny zbudowany na pentodzie AF7. Sprzężenie zwrotne zrealizowane jest indukcyjnie, regulowane kondensatorem zmiennym włączonym w szereg z cewkami reakcyjnymi. Sygnał m.cz. z anody lampy detektorowej podany jest na siatkę wzmacniacza mocy wykorzystującego pentodę AL1. Odbiornik posiada wbudowany głośnik dynamiczny, jest również możliwość podłączenia głośnika zewnętrznego. Gniazda dodatkowego głośnika są podłączone do pierwotnego uzwojenia transformatora głośnikowego, co oznacza, że dodatkowy głośnik musi być wysokoomowy lub posiadać wbudowany transformator.

Zasilanie odbiornika jest standardowe. Napięcie sieci poprzez przełącznik wybierający odczep uzwojenia pierwotnego dopasowany do lokalnego napięcia sieci podane jest na transformator sieciowy wywarzający napięcie anodowe i napięcia żarzenia lamp. W odbiorniku w celu obniżenia kosztu zastosowano jednopołówkowy prostownik napięcia anodowego na diodzie 1801. Zastosowano filtr typu Π, opornik tego filru umieszczony jest w ujemnej gałęzi zasilacza i wykorzystany jako opornik generujący ujemne napięcie polaryzujące siatkę lampy końcowej.

Schemat odbiornika

Powrót